Gjin smartwatch

Gearfetting

Njoggen jier lang siet der in smartwatch om myn pols. Dizze simmer kaam dêr in ein oan: de Apple Watch gie fuort, en mei him de sensors, de laders en de bannen. Gjin ekstra skerm, kompjûter of apparaat. Dit berjocht giet oer wêrom't ik it einlings net mear nedich haw, en oer in paradoks: it is high tech dy't low tech mooglik makket.

Folsleine tekst

In haadstik ôfslute

Ik skriuw al sûnt 2017 oer smartwatches, en yn 2023 haw ik sels besocht myn tillefoan te ferfangen troch de Watch. Dizze maaie haw ik opmakke wat in Apple Watch eins is: trije MagSafe-laders, ien USB-lader, acht bannen, twa power pedals, twa sensors foar snelheid en twa foar trapfrekwinsje. Achttjin ûnderdielen plus de Watch, plus de software: sliepmodus oan, draaie om de tiid te sjen, notifikaasjes ferburgen yn sliepmodus, 45% fan de batterij fuort nei ien nacht. Op in jûn yn juny haw ik de Watch foar de lêste kear omdien. De oare moarns haw ik him ynlevere. Dat haadstik is ôfsluten.

Ienfâldich. Dat is dreech. Want ienfâldich makket romte foar kompleksiteit, rommel en dûbeld wurk. In heale oanpak hat gjin foardielen: of do giest hielendal foar de data, mei alle gedoch dat dêrby heart, of do litst it skerm hielendal fan dyn pols ôf. Ik haw foar it lêste keazen.

De tillefoan is genôch

De smartphone is sa machtich wurden dat de Watch neat mear taheakje koe. Bellen, navigaasje, betellingen, de kamera, no en dan in berjocht. En, nij dit jier, aginten dy't myn e-mail lêze, it nijs folgje en de binnenkommende sinjalen foar my sortearje. Wat my berikt is wat der ta docht, op in momint dat ik sels kies, yn ien deistich oersjoch. Dat wie eartiids de belofte fan in horloazje dat dy op 'e pols tikt. It docht bliken dat de tillefoan dy baan better docht as de Watch út de wei is. Ik wol beklamje dat de online wrâld my net hindert. Mar ik wit ek dat offline fokus syn krêft hat.

Ien sensor, 24/7

Wat ik wol haw is data oer myn lichem, en dêrfoar draach ik al jierren WHOOP. Gjin skerm, gjin notifikaasjes, gjin oandacht. De batterij hâldt it twa wiken út. It ûnderskiedt in rin fan in rit fansels, ik druk nea op start. In sensor, data: ja! Mar in mini-skerm dat pipet, healwei ûnder dyn klean, gefoelich foar focht en oanrekking, is kwetsber. Ien sensor, 24/7, is folle logysker.

Yn maaie bin ik 30 kilometer op gefoel rûn, mei de sensor dy't stil opnaam: gemiddeld 124 slaggen per minút yn in fêst tempo, sûnder ien kear te sjen. Twa wiken letter haw ik de Elfstedentocht op deselde wize fytst. Oan de finish hie de WHOOP de hiele dei, it betterskip en de reis nei hûs. It skerm haw ik nea mist.

It horloazje dat bliuwt

Om myn pols sit no in meganysk horloazje. It wurket sûnder soargen: yn it swimbad, op in feest, by it hurdrinnen, op de wedstriidfyts, op in trail. Net opladen, net keppelje, gjin fernijing. Wat in befrijing, wat in rêst. Dus tóch. De bân hat syn potinsjeel ûntsluten, hy ûntwikkelet syn eigen patina.

It paradoks

Hjir is it ding: der is high tech nedich om low tech te litten wurkjen. Effisjinte chips jouwe in sensor twa wiken batterij. Modellen werkenne de rin en klassifisearje de rit. Aginten sortearje de e-mail en it nijs ta in oersjoch. It gefolch is dat it ding om myn pols dom wêze kin, en ik oanwêzich.

Dizze simmer haw ik yn Bretanje de moaiste rinnen ea dien. Net fluch of sterk, mar prachtich moai: rotsen, grien, kronkeljende paden en de see. Gjin skerm fertelde my myn tempo en ik haw it net mist. In middei op de fyts mei myn dochter: gjin ôflieding, suvere oandacht. Dêr is de romte foar, om te tinken en om der te wêzen as minske.

Konklúzje

Ik haw it net mear nedich. Net om't in smartwatch min is, mar om't de tillefoan sa sterk waard en de sensor sa goed dat it skerm derlâns oerstallich waard. It wie in oefening yn ienfâld, en it hat my njoggen jier kost om by dat ynsjoch te kommen: it bêste skerm is gjin skerm.

Dus as do dysels derop betrapest dat do dyn pols draaist foar in notifikaasje dêr't do net om frege hast, besykje dan ris in moanne sûnder. Dyn tillefoan en dyn lichem folje it gat wol op, ha!