Lekker rennen

Samenvatting

Tussen 15 maart en 12 april haalde ik drie finishlijnen: de Lentemarathon in Amstelveen, zes weken nadat mijn knie het begaf, de halve marathon van de Venloop met de Watch thuisgelaten, en de marathon van Rotterdam op een knie die ik niet vertrouwde en zonder enig tijdsdoel. Dezelfde benen, drie verschillende redenen om te rennen. Deze post gaat over een marathon die vooral opluchting was, een halve die vooral plezier was, en een marathon die de mooiste tot nu toe bleek. En over de zin die ik voor twee ervan schreef: ik ben er niet voor PR's of perfecte controle, maar om lekker te rennen.

Volledige tekst

De knie

Op 1 februari begaf mijn linkerknie het halverwege een run en moest ik naar huis bellen om opgehaald te worden. Zelfs wandelen deed pijn, en er stonden drie marathons op de kalender. Wat volgde waren zes weken van het voorzichtige soort: wandelingen naar de gym, de crosstrainer, de fiets, een zenuwachtige eerste 5K, daarna langer, altijd alert op de pijn die terug kon komen. Dat gebeurde niet. In de tweede week van maart was de vraag niet meer of ik een marathon kon lopen, maar wat voor marathon het zou worden.

Amstelveen, 15 maart

De Lentemarathon: een mooie loop met een uitdagend parcours, en de afstand tot Uithoorn merkbaar langer dan ik mij herinnerde. De knie is heel gebleven. 42,52 kilometer in 4:08:22, gemiddeld 163 slagen per minuut, een constante 5:50 per kilometer. Elke 42K is bijzonder, schreef ik de volgende ochtend, en deze was bijzonder om een reden die ik nog niet eerder had gehad: het was het bewijs dat het lichaam was genezen. De Watch werkte die dag uitstekend: geen overhand, geen obsessie, maar wel nuttig voor hartslag en tempokalibratie, met name in het begin, als de menigte je sneller trekt dan je moet gaan. Het was de balans waar ik sinds Gegevens versus gevoel naar zocht.

De dag erna voelde ik mij een beetje los van de werkelijkheid. Ik ben er wel, maar ik ben er niet. Het is toch wat een marathon met je doet. Twee dagen erna een doordrenkt gevoel van futloosheid ondanks goede nachtrust en aardig voedsel, ongetwijfeld het lichaam dat zijn energie gebruikt om te herstellen. Een rustig stukje fietsen als actieve recovery, en de Venloop over twee weken. Daar wilde ik met meer macht en verve verschijnen.

Venloop, 29 maart

Op de ochtend van de Venloop schreef ik: ik heb goed geslapen, ik heb de Watch afgedaan, en ik merk dat dat een verschil maakt. De zin is terug, anders dan ervoor. Ik ben er niet voor PR's of perfecte controle, maar om lekker te rennen, met mooi weer en vermoedelijk veel vrolijke mensen. Een andere insteek, een ander gevoel. Fijner. Venlo leverde precies dat: blauwe lucht, een stad vol mensen langs de kant, en een parcours dat ik op gevoel kon lopen. 1:52:34 op de medaille, en ik heb onderweg geen enkele tussentijd bekeken.

Rotterdam, 12 april

Twee weken later was de knie weer niet ok. Op de donderdag voor Rotterdam schreef ik: paar dagen voor Rotterdam. Knie is niet ok. Heb overwogen niet te starten. Gaan wel, laat elke vorm van tijdsdoelen op voorhand los. Net als Venloop is het doel: lekker lopen, genieten.

De dag ervoor was de stad er al op gekleed. De naam van elke deelnemer stond op een muur gedrukt, de mijne ergens in het midden, en bij de supermarkt hing een briefje op de koeling dat de gemeente had gevraagd vanwege de marathon geen gekoeld bier te verkopen. Rotterdam neemt zijn marathon serieus. Zondagochtend nam ik de vroege trein, startnummer 19522 op het blauwe shirt, wave 2, tien over tien. De Watch bleef thuis. Het bandje om de arm en de telefoon in de zak hielden de cijfers bij, op de achtergrond, zoals ik het graag heb.

Mijn eigen woorden die middag: de mooiste. Wat verval na 30K, maar dat is geen verrassing door de beperkte long run voorbereiding door de knie. Wat een publiek, kippenvelmomenten als je de Erasmusbrug oploopt. 3:57:40 in de officiële uitslag, elke vijf kilometer tussen 5:26 en 5:38, de eerste helft in 1:55:04. Voor een loop zonder enig tijdsdoel, op gevoel, is dat een opvallend vlakke lijn. Natuurlijk pacen in plaats van intervalsturing, noteerde ik een paar dagen later, dit deden we bij Venloop en Rotterdam met grote consistentie.

Twee dagen later, op papier: paar dagen verder, tien jaar levenservaring rijker. De marathon in Rotterdam was de mooiste. De mensen, de route, de stad. Maar ook het diepgaan, zonder smartwatch, op gevoel. Wouw. Right up there met mijn eerste in Amsterdam, die bijna spiritueel was. Deze ook.

Drie redenen

In Amstelveen rende ik om te weten. Zou de knie het houden, kon ik dit nog, wat was het eerlijke getal na zes weken opbouwen. De data hielp en ik was er dankbaar voor. In Venlo rende ik omdat het zondag was, de zon scheen en duizenden mensen hetzelfde idee hadden. De data had niets toegevoegd. In Rotterdam rende ik met een knie die ik niet vertrouwde en zonder getal om na te jagen, en het werd de mooiste van de drie. Vier weken, dezelfde benen, en het verschil zat helemaal in het hoofd. Dat had ik een jaar eerder op de harde manier geleerd, in de hitte van Leiden, en hier was het weer, in een veel vriendelijkere vorm.

Drie dagen na Rotterdam schreef ik: ik voel mij goed, ondanks dat ik geen honderd procent recovery heb. Lichaam is sterk. Wil doorpakken en in Köln voor een PB gaan, kijken of we sub 3:30 kunnen. Twijfel nog even of we de Watch willen inschakelen. We hebben best wat ervaring mét en zonder. Ik denk niet dat je het per se nodig hebt, tenzij je bijvoorbeeld op zones wilt oefenen. Tegen de middag was de twijfel weg: we gaan all in.

Een week later kwam de andere helft van het antwoord, in het notitieboek. Al het andere, gewicht, spieren, snelle tijden, afstanden, interesseert mij eigenlijk echt geen ruk. Zowel Rotterdam als Amsterdam hadden dat spirituele, wat zo dichtbij mijn echte reden voor sport zit: wie ben ik en wat kan ik? Dat is mooier dan de PB-momenten van Valencia, Amstelveen '25 en Eindhoven bij elkaar opgeteld! Serieus!

Conclusie

Een marathon na een blessure is opluchting met een medaille eraan. Een halve marathon twee weken later, zonder scherm, is plezier met een medaille eraan. Een marathon op een knie die je niet vertrouwt, puur op gevoel gelopen, blijkt de mooiste van allemaal. Alle drie tellen ze, en de laatste twee zijn de reden dat ik mij blijf inschrijven. Weet waarom je rent voordat het startschot klinkt, en het tempo regelt zichzelf.

Köln is de volgende, en dit keer ligt er een getal op tafel. Het getal is het plan, het is niet de reden, ha!

Update: hoe het idee van rennen zonder scherm zich verder ontwikkelde, lees je in Geen smartwatch.