In doar slute dy't tocht

Gearfetting

Yn de lêste wike fan jannewaris koe ik myn holle der net by hâlde. It fielde as rûn ik nonstop efter. Ik haw dêr gjin ûnderfining mei, mar as ik spekulearje moast, soe ik sizze dat ik tichtby in soarte fan burn-out siet. Dit berjocht is gjin advys. It is in ferslach fan in lyts ding dat ik dêroan dien haw: in treinrit mei de tillefoan yn de tas, in pinne, in pear blêden papier, en wat der dêrnei barde.

Folsleine tekst

De warskôging

De wiken derfoar wiene yntins west en de druk, op alles, wie ûnbidich heech. Ik wist dat dat in risiko wie, en op de lêste dei fan jannewaris krige ik de warskôging. In wike earder hie ik twa trailruns rûn op it eilân Ameland, by moarnsskimer, op it strân en lâns de dunen, sûnder problemen. No, op de earste fan febrewaris, joech myn lofterknibbel it midden yn in rin op en moast ik myn frou belje om my op te heljen. Sels rinne die sear. Trije marathons stiene op de kalinder. Ik haw net opjûn, mar ik begriep wol dat lichem en holle deselde boadskip stjoerden.

Dugour-modus

Op 3 febrewaris skreau ik, op papier, mei in pinne: de holle siket oersjoch en rêst om in koers foarút te finen. Avansearre apparatuer is geweldich en effektyf, mar soms is leechte, neat, wat der nedich is. Dy middei reizge ik nei Amsterdam mei in ultra minimale opset. De antwurden, skreau ik, fynst do net mei mear of in kompleksere opset, mar troch werom te gean nei de kearn. Dugour-modus, myn eigen namme derfoar. De rest fan de apparatuer, de headset, de tablet, de horloazjes, bleau by de thúsbasis yn de grutte tas.

Om 20:16, yn de trein, bern op bêd en myn frou yn it bad: skermfrije tiid begjint no. Allinnich yn in need foarby it fergrendelskerm. De lytse tas is geweldich. Gjin jas, fiif graden en gjin wyn. En dan de rigel dy't ik ûnderstreke: it is prachtich hoe gau't do nei de tillefoan grypst, allinnich om wat te kontrolearjen. Pas no't ik mei in pinne skriuw, merk ik hoe net presys dizze bolpinne is.

In doar dy't tocht

In heal oere letter: de konstante kompanjon is it probleem. Mei de tillefoan yn de tas fiel ik al in enoarm ferskil. As slút do in doar dy't tocht. Dit wie in tige bewuste sesje, mei tinken en opnij tinken yn it sintrum. Prachtich ek, hoe min der yn essinsje nedich is. Pinne en papier. En tiid. Ik haw sels wurk dien: op side twa skette ik in ark foar in klant, de omslachside, de hûsstyl, fjouwer PDF's en trije knoppen, en in wike letter waard dy skets it echte ding. Gjin kompjûter nedich.

De oare moarns, om 08:46: opmerklik hoe sterk de oanleerde needsaak is om notifikaasjes te kontrolearjen. Ik negearje it. De stêd hat syn eigen lûd, in autodyk, boaren en dowen. In bettere pinne makket trouwens wol ferskil.

It lichem

Dy middei die ik wat ik yn 1900 dagen net dien hie: ik helle de sensor ôf dy't mear as fiif jier elke nacht myn sliep en betterskip metten hie, en smiet him fuort. In skok, dy jûn. Rêst en frijheid de oare moarns, en in fraach dy't ik om seis oere opskreau: wêrom eins data? Dy fraach krige syn eigen antwurd moannen letter. Foar no waard de tillefoan de iennichste tracker, yn myn bûse, en foar de knibbel wiene der kuieren nei de sportskoalle, de crosstrainer en de fyts. Op 7 febrewaris rûn ik fiif foarsichtige kilometers, wier benaud dat it werom komme soe. It kaam net.

Werom nei digitaal

Ik soe dy graach fertelle dat dit in bekearing wie. Dat wie it net. Tsien dagen letter skreau ik yn in lyts notysjeboekje: in dom notysjeboekje wurket tige goed, in frije plak foar harsenspinsels. En deselde moarns: ik skeakelje werom nei digitaal. De druk kaam ek werom, mei in twadde warskôging op 19 febrewaris. Wat oerbleau wie lytser en nuttiger. In notysjeboekje yn de tas. Notifikaasjes dy't my allinnich berikke as ik dat beslút. It witten dat de iere oeren myn iennichste echte kâns binne om allinnich te wêzen. En de doar: ik wit no wêr't er is, en dat slute ien beweging kostet, de tillefoan yn de tas.

Update, septimber 2026

Ik skriuw dizze refleksjes noch hieltyd mei de hân. Elke moanne begjint op papier en de skerpste rigels binne altyd de hânskreaune. Ferline snein jûn haw ik in lyts appke boud om op de laptop mei de hân te skriuwen, en de earste side dy't ik dermei skreau stiet hjirûnder. It wurke, yn myn eigen wurden, befrijend. Dus de doar dy't tocht wie gjin faze. Sân moannen letter, yn de drokste wiken fan it jier, is it noch altyd it iene ding dat betrouber wurket.

Konklúzje

Ik gie op sykjen nei in koers foarút en fûn in doar. Gjin regel, gjin detox, gjin better systeem. In lytse fysike hanneling, de tillefoan yn de tas, dy't de konstante kompanjon foar ien jûn útset en de holle syn romte werom jout. Wat troch dy doar kaam wie in skets, in beslút oer in sensor, en in pear siden dy't ik noch lês.

As dyn holle fielt lykas de myn yn jannewaris, besykje dan ien jûn mei de tillefoan yn de tas en in pinne yn dyn hân. Pas op foar de tocht, ha!