De elektrische fiets

Samenvatting

Ergens vind ik programmeren met AI als een elektrische fiets. Leuk, snel en gaaf op het eerste gezicht. Maar er te vaak op rijden maakt je lui. Dat schreef ik op papier op 18 maart, na een maand bouwen met agents, met drie zelfdraaiende websites live en mijn hoofd aan zijn grens. Dit is geen post tegen AI, ik verdien er mijn brood mee. Het is een eerlijke blik op wat de trapondersteuning met de fietser doet, en hoe je de benen van jezelf houdt.

Volledige tekst

De laatste twintig procent

Op 11 maart, in Amsterdam, een uur voor een call over mijn AI-techniek, schreef ik op wat ik was gaan begrijpen. Claude Code is mogelijk het beste dat er is, maar we lopen af en toe tegen beperkingen aan. Omgaan met actuele informatie is praktisch onmogelijk. Nauwkeurig een specificatie volgen ook niet. Alles is een echo van wat het model heeft geleerd en gezien, nooit honderd procent reproductie, door de ruis in de context en in de trainingsset. Voor velen komt dat goed uit: die zijn zelf niet in staat om meer dan tachtig procent kwaliteit op te leveren. Maar als je in die laatste twintig procent opereert, is de meerwaarde van AI beperkt. Het is goed in gemeengoed.

Die week schreef het model een analyse van mijn eigen platform, achttien pagina's, vol lof. Daarna probeerde het de principes te interpreteren die het net had geprezen, en schoot het tekort. Dáár merk je de beperking: het kan een rigide kern beschrijven, het kan er geen vasthouden.

Het plafond

De dag erna bouwde ik op volle snelheid aan de zelfdraaiende sites, en om vijf uur 's middags schreef ik: dit is het maximaal haalbare van een monolitisch AI-project, hij begint nu fouten te maken die dom zijn. Een dag later: het werken met taalmodellen is mooi, maar ook vermoeiend, en niet in alle opzichten bevredigend. Het pijnlijke is hoe verouderd sommige van onze implementaties lijken, terwijl de concepten erachter nog steeds staan. Een week later, in de trein: AI is volumineus, maar niet beter. Snel, maar niet nauwkeurig. Je moet zelf goed opletten. En de zin waar ik nog steeds achter sta: verval door AI is een wezenlijk risico waar niemand het over heeft.

De elektrische fiets

Dus, op 18 maart, de fiets. Ik heb dit ooit gemeten, met hartslagsensor, een e-bike tegen een gewone fiets op hetzelfde rondje: op een rustig tempo doet de e-bike bijna al het werk, op volle snelheid ben je nog steeds aan het sporten. Zo is het ook met agents. Leuk, snel en gaaf op het eerste gezicht, maar er te vaak op rijden maakt je lui. Als de formulierafhandelaar of de publisher te moeilijk voor je is, moet je het simpeler maken. Dat kan je, en het levert een duurzamer voordeel op dan een magische prompt. Het authentieke. Weten wat je doet, en waar je het over hebt. Zelf een model kunnen definiëren. Niet blind implementeren. Waar de ondersteuning op haar best is, is precies waar een e-bike dat is: op de stukken met tegenwind, de abstractielagen die jarenlang gewicht droegen en die een agent nu overbodig kan maken. Waar ze op haar slechtst is, is waar ze voor je trapt op het vlakke, en jij vergeet hoe.

Rijden zonder ondersteuning

Die middag nam ik de trein naar huis met een lichte tas. De weken erna werkte ik met een telefoon, een toetsenbord en een notitieboek, om helderheid en rust te krijgen. Op 19 maart merkte ik de focus verschuiven, van bouwen naar de vraag hoe het platform voor mij kon werken: rapporten genereren, de bevindingen vinden, die op een hoger niveau gebruiken om waarde terug te geven aan mijn netwerk. Het gaat eigenlijk om minder doen, met beter resultaat. En de telefoon werkte, ook voor development. Een week later verwoordde het model het zelf het beste. Het had mij net gezegd het notitieboek dicht te doen en te gaan rennen, en mijn volgende bericht vroeg het om samen met mij een static site generator te ontwerpen. Het antwoord staat in de afbeelding hierboven: Willem, je doet het weer. Ik ging rennen.

De benen houden

Wat ik uit die maand overhield, en nog steeds toepas, is kort. Lees alles wat de agent schrijft voordat het de deur uitgaat, in je eigen woorden of helemaal niet. Houd het model van het systeem in je eigen hoofd, de agent mag het alleen invullen. Maak de moeilijke delen simpeler in plaats van eromheen te prompten. En lever op tachtig procent op, maar lees de twintig. Minder, maar beter. Het oordeel blijft menselijk, het trappen mag je delen.

Conclusie

Een elektrische fiets is iets prachtigs op een dag met tegenwind, en ik geef de mijne niet terug. Maar de benen moeten van jou blijven. Rijd ermee op de zware stukken, zet hem uit op het vlakke, en ga rennen als het model dat zegt.

Weet wat je bouwt, en het brengt je ver, ha!