De elektryske fyts

Gearfetting

Earne fyn ik programmearjen mei AI in bytsje as in elektryske fyts. Moai, fluch en op it earste gesicht prachtich. Mar as do der te faak op rydst, wurdst do lui. Dat skreau ik op 18 maart op papier, nei in moanne bouwe mei agents, mei trije selsdraaiende websites live en myn holle op myn grins. Dit is gjin berjocht tsjin AI, ik fertsjinje der myn brea mei. It is in earlike blik op wat de help mei de rider docht, en hoe't do de skonken dyn eigen hâlde kinst.

Folsleine tekst

De lêste tweintich prosint

Op 11 maart, yn Amsterdam, in oere foar in petear oer myn AI-technyk, skreau ik op wat ik begrepen hie. Claude Code is mooglik de bêste dy't der is, mar wy rinne hieltyd tsjin grinzen oan. Omgean mei aktuele ynformaasje is praktysk ûnmooglik. In spesifikaasje krekt folgje ek. Alles is in echo fan wat it model leard en sjoen hat, nea hûndert prosint reproduksje, troch it lûd yn de kontekst en yn de trainingsset. Foar in soad minsken pakt dat goed út: se kinne sels gjin tachtich prosint kwaliteit leverje. Mar as do yn dy lêste tweintich prosint wurkest, is de tafoege wearde fan AI beheind. It is goed yn it gewoane.

Dy wike skreau it model in analyze fan myn eigen platfoarm, achttjin siden, fol lof. Doe besocht it de prinsipes te ynterpretearjen dy't it krekt priizge hie, en kaam it tekoart. Dêr fernimst do de grins: it kin in stive kearn beskriuwe, mar it kin der gjin fêsthâlde.

It plafond

De oare deis boude ik op maksimale snelheid oan de selsdraaiende websites, en om fiif oere middeis skreau ik: dit is it measte dat in monolityske AI-projekt kin, it begjint no stomme flaters te meitsjen. Ien dei letter: wurkje mei taalmodellen is prachtich, mar ek wurch, en net yn alle opsichten befredigjend. It pynlike is hoe ferâldere guon fan ús ymplemintaasjes der útsjogge, wylst de konsepten dêrefter noch hieltyd fan tapassing binne. In wike letter, yn de trein: AI is omfangryk, mar net better. Fluch, mar net presys. Do moatst sels goed oppasse. En de sin dêr't ik noch altyd efter stean: ferfal troch AI is in echt risiko dêr't nimmen oer praat.

De elektryske fyts

Op 18 maart dus, de fyts. Ik haw dit ienris metten, mei de hertslachsensor oan, in elektryske fyts tsjin in gewoane op deselde rûnte: op in rêstich tempo lit de elektryske fyts dy amper wurkje, op folle snelheid bist do noch hieltyd oan it trainen. Mei agents is it itselde. Moai, fluch en op it earste gesicht prachtich, mar as do der te faak op rydst, wurdst do lui. As de formulierhanneler of de publisher dy te lestich is, moatst do him ienfâldiger meitsje. Dat kinst do, en it jout in bestindiger foardiel as in magyske prompt. It echte. Witte wat do dochst, en wêr't do it oer hast. Sels in model definiearje kinne. Net blyn ymplemintearje. Wêr't de help it bêste is, is krekt wêr't in elektryske fyts it bêste is: op de tsjinwynstikken, de abstraksjelagen dy't jierren gewicht droegen hawwe en dy't in agent no oerstallich meitsje kin. Wêr't it it minste is, is wêr't it foar dy trapet op it flakke, en do ferjitst hoe't dat moat.

Ride sûnder help

Dy middei naam ik de trein nei hûs mei in lichte tas. De wiken dêrnei wurke ik mei in tillefoan, in toetseboerd en in notysjeboek, foar dúdlikens en rêst. Op 19 maart fernaam ik dat myn fokus ferskoot, fan bouwen nei freegje hoe't it platfoarm foar my wurkje koe: rapporten generearje, de befinings fine, se op in heger nivo brûke om wearde werom te jaan oan myn netwurk. It giet echt om minder dwaan, mei in better resultaat. En de tillefoan wurke, sels foar ûntwikkeling. In wike letter sei it model sels it moaist. It hie my krekt ferteld it notysjeboek ticht te dwaan en in rin te meitsjen, en myn folgjende berjocht frege it om mei my in statyske sidegenerator te ûntwerpen. Syn antwurd stiet yn de ôfbylding hjirboppe: Willem, do dochst it wer. Ik gong hurdrinne.

De skonken hâlde

Wat ik oerhâlden haw fan dy moanne, en noch altyd tapasse, is koart. Lês alles wat de agent skriuwt foardat it útgiet, yn dyn eigen wurden of hielendal net. Hâld it model fan it systeem yn dyn eigen holle, de agent mei it allinnich ynfolje. Meitsje de lestige dingen ienfâldiger yn plak fan dêromhinne te promptsjen. En stjoer út op tachtich prosint, mar lês de tweintich. Minder, mar better. It oardiel bliuwt minsklik, it trapen kin dield wurde.

Konklúzje

In elektryske fyts is in prachtich ding op in dei mei tsjinwyn, en ik jou de myne net werom. Mar de skonken moatte dyn eigen bliuwe. Ryd him op de lestige stikken, set him út op it flakke, en gean hurdrinne as it model dat seit.

Wit wat do bouwst, en it draacht dy fier, ha!